Deze zomer zal er bij onze werkgeversvereniging VNO-NCW-MKB Nederland, in de persoon van Ingrid Thijssen, een nieuwe voorzitter aantreden. Onze huidige voorzitter Hans de Boer, geboren hier om de hoek in Witmarsum, doet dan, na een voor onze leden pittige tijd, een stap terug. 

Hans raakte in 2015 in opspraak vanwege zijn “Labbekakken” uitspraak, gericht aan mensen die wel middels uitkeringen profiteren van onze welvaart, maar niks willen toevoegen aan onze samenleving. Hij stipte daarbij een taboe aan, bijvoorbeeld omdat de scheidslijn tussen niet willen en niet kunnen werken soms flinterdun is. Toen er aan het begin van de

In mijn laatste column beschreef ik dat de overheden van de ontwikkelde landen in de huidige coronacrisis een, in historisch perspectief, ongeëvenaarde hoeveelheid geld en steunmaatregelen aan bedrijven, werknemers en hun gezinnen ter beschikking stellen. Deze financiële steun wordt gefinancierd door staatsleningen uit te geven met als gevolg dat de staatsschulden van deze landen in een snel tempo oplopen tot duizelingwekkende hoogten. Hun gedrag kan worden bestempeld als: “wie dan leeft, die dan zorgt…”.

Nog veel grotere geldstromen kunnen worden gecreëerd door centrale banken. Centrale Banken zijn namelijk geldscheppende instellingen. Tot

Indertijd had ik gauw in de gaten dat het weinig zin had om me in de Zwartepieten-discussie te mengen. Hoewel ik zelf een jaar of tien als malloot met een zwart geschminkt hoofd optrad bij Jan Venema in de Lemstervaart, zei die hele traditie me niks. Ik geloofde al niet in Sinterklaas en in Zwarte Piet nog minder. Achteraf ben ik daar dankbaar voor.

Zo ben ik ook altijd aan de kant blijven staan bij het debat over het aisykjen. Als kleurenblinde dromer kon ik al nooit veel eieren vinden, of het moest uit een eendennest zijn. Toen het aantal weidevogels dramatisch daalde, was ik gauw bekeerd. Dit had geen zin zo.

Er zijn zo veel dingen om

Dit jaar heeft een bijzondere zomer. CdK Brok zei het zo: “De eveneminten gean net troch, mar de simmer bliuwt”. Zo is het.

De Coronacrisis heeft allerlei gevolgen gehad. Geen sportevenementen tot 1 september. Geen Sneekweek, geen PC. Die wordt voorlopig naar 30 september verschoven, maar zeker is ook dat niet.

Ook allerlei zeilwedstrijden gingen niet door. Zie alleen maar naar Sneek. Het zou de 50ste ‘Kleine Sneekweek’ worden. Die zou in mei gevierd worden. Maar ook de Sneekweek zelf gaat niet door. Wat een teleurstelling, zo liet Kars Doevendans, de voorzitter van de KWS, weten. Voor de zeilers, maar ook voor de horeca en haar

Wij wisten niet wat ons overkwam. Drie jaar na de oprichting van ons bedrijf werden we genomineerd als een van de drie bedrijven in de finale van Onderneming van het Jaar van Friesland. Belachelijk natuurlijk, maar wij dachten opeens dat we echt goed waren. We waren knap begonnen met ons bedrijf maar onderneming van het jaar in Friesland? Zo slecht is het ook weer niet gesteld in onze provincie. In drie jaar tijd ben je simpelweg niet ‘Onderneming van het Jaar’. We werden – uiteraard – geen winnaar.

Maar we konden vanaf dat jaar wel melden in onze bedrijfspresentatie dat we genomineerd waren als onderneming van het jaar in Friesland. En dat

Corona heeft culinair zijn sporen nagelaten. De horecasector compleet op slot, ongekend. Misschien werkt de lockdown louterend. Allerlei initiatieven zijn ontstaan. Een van de opvallendste is de website Crisiskoken (www.crisiskoken.nl) die culinair journalist Mara Grimm in de lucht hing. Het thema van de site, waar een gelijknamig boekje aan is gekoppeld (€ 10, € 2,50 is voor de Voedselbanken), is lekker eten onder penibele, armoedige omstandigheden. Dat dat mogelijk is bewijst zij met de goedkope, eenvoudige gerechten die op de site staan, al meer dan vijftig recepten in totaal. Het is betaalbaar troostvoer dat Mara biedt. Zo

Toen onze oudste dochter op haar achttiende haar rijbewijs haalde, besloten we een klein tweedehands autootje te kopen. Niet voor haar alleen, voor onze vier kinderen. Het was mij opgevallen dat een jonge verslaggever bij Het Parool de redactieauto niet wilde gebruiken als ze een reportage moest maken buiten de stad. Toen ik haar vroeg of ze geen rijbewijs had, antwoordde ze: ‘Jawel, dat heb ik al zeven jaar geleden gehaald maar ik heb sindsdien niet meer gereden. Ik durf het niet meer.’ Eyeopener. Je stopt duizenden euro’s in je kind voor het halen van een rijbewijs maar als ze vervolgens nooit meer rijden, kunnen ze op hun dertigste

Reduzum en Dearsum waren de pioniersdorpen in Friesland als het om windenergie gaat. Veertig jaar geleden was de uit Amsterdam afkomstige René Poppen (hij verhuisde in 1973 naar Friesland) een van de gangmakers. René was het stereotype van de progressieve Randstedeling op het platteland: wilde haardos, bril, baard, visionaire geest. In het legendarisch Bokwerder Belang van Rink van der Velde, de rubriek die vroeger wekelijks in de Leeuwarder Courant werd gepubliceerd, figureerde zo’n personage. Van der Velde gaf hem de naam drs. Gijsbert Willemoed, de agoog van Bokwerd. Poppen zal ook wel een of andere goog of loog zijn, hoewel hij nu in de

Met belangstelling en genoegen volg ik deze zomer in de LC de serie over de Friese Identiteit, “Typysk Frysk”. Journalist Irene Overduin geeft in de editie van 15 augustus, over de Friese Economische identiteit, een inkijkje in haar persoonlijke ervaringen aan de bureaus van Klaas Jansma en Willem Stegenga. Een jonge journalist uit Utrecht, maakte in 1990 de sprong in het diepe bij twee echte diepfriezen. Jansma leerde haar; “Friesland is een land van boeren en schippers, van klei, zand en veen”.

In het vier pagina’s tellende artikel blijkt dat Irene Overduin naar Klaas Jansma heeft geluisterd. Het artikel begint en eindigt namelijk met

Het Centraal Bureau voor de Statistiek ( CBS) publiceerde onlangs de “inktzwarte” cijfers over de ontwikkeling van de Nederlandse economie in het tweede kwartaal van dit jaar. De  economie vertoonde een krimp van 8,5% t.o.v. het eerste kwartaal van dit jaar waarmee de totale krimp over het eerste half jaar uitkwam op 10%. Een historische krimp die we zelfs in de jaren dertig van de vorige eeuw niet eerder hebben meegemaakt. Hiermee is in één klap vijf en een half jaar aan economische groei weggevaagd. Verrassend? Allerminst, gegeven de lockdown-maatregelen die door de regering Rutte zijn genomen om de verdere verspreiding van het

Het grappigste beeld van dit jaar vond ik de rij voor de GGD op Terschelling. Allemaal losers die een test wilden omdat ze op de besmette camping De Appelhof hadden gestaan. De week ervoor nog schijt aan corona, en nu met 169 man/vrouw bang om ziek te zijn.

Sommigen moesten nog voor de uitslag naar huis van pa en ma. Ik had ze als kapitein geweigerd. Of bij een zandbank afgezet. Ga maar Wadlopen door het slik, is goed voor je. 

Die campingeigenaar vergeleek het polsbandje waarmee ze in de supermarkt – terecht – gekeerd werden, met de Jodenster. Dat is mode onder populisten, hun eigen kleine leed vergelijken met het grote van de joden

De Lelylijn is weer in het nieuws. Voor het eerst was dat in 1969. Pieter de Groot schreef daar deze zomer twee interessante artikelen over in de Leeuwarder Courant. Een aantal particulieren uit Heerenveen, Drachten en Groningen hadden toen de Stichting Zuiderzeelijn opgericht. Daarmee speelden zij in op de Tweede Nota Ruimtelijke Ordening. De kosten toen voor een spoorlijn van Lelystad, via Emmeloord, Heerenveen en Drachten, naar Groningen, werden geraamd op ten minste 320 miljoen (gulden). Te duur vond het kabinet.

De toenmalige burgemeester van Smallingerland, de befaamde baron Willem van Knobelsdorff, vond het “een utopie in een lege

Vol verwachting een nieuw restaurant bezoeken en dan valt alles tegen… 

Waarschijnlijk heeft iedereen dat weleens, maar het overkwam mij onlangs ook. Aan de locatie en de uitstraling van het prachtig gerenoveerde pand lag het zeker niet. Helaas was de uitvoering om te janken. Ik had gereserveerd, maar dat was achteraf overbodig. Het terras was vrijwel leeg, ondanks het mooie weer. Vervolgens werd het snel duidelijk waarom er weinig gasten waren. 

Geen grote glimlach en warm welkom als je vraagt waar je plaats mag nemen om een hapje te eten of wat te drinken, lang wachten voordat je iets kunt bestellen, slecht gekleed personeel

‘Hebben jullie een huis in Friesland gekocht? Friezen zijn toch heel erg stug?, was de reactie van menig Amsterdamse vriend. Zoals Belgen dom zijn, Surinamers lui, Brabanders bourgondisch, zo staan Friezen als stug te boek. Het eerste wat ons opviel toen we in Friesland resideerden, was dat iedereen die je tegenkomt ‘Ha, goeie’ zegt. (met de g van het Engelse good, voor de niet Friestalige lezers). Of je nu fietst, kuiert of hardloopt, als je iemand tegenkomt word je gegroet met ‘goeie’. De tweede keer dat ik het café in ons dorp bezocht, verwelkomde de uitbater me met mijn voornaam en zette voordat ik me op de barkruk geïnstalleerd had

Ik bracht deze zomer een bezoek aan het Nationaal Luchtvaartmuseum in Lelystad. Nu de meeste vliegtuigen netjes op de start- en landingsbanen waren geparkeerd, wilde ik weleens bij hun voorgangers stil blijven staan. De geschiedenis van Schiphol en de KLM wordt er prominent in beeld gebracht. Ik wist wel dat wij als belastingbetalers de maatschappij in de lucht houden, maar ik wist niet dat we dat al sinds de oprichting in 1920 doen. Vanaf dag één wordt er gezeurd om geld. Het lijkt Rupsje Nooit Genoeg wel. En als het dan toch onze nationale trots is, hetgeen de staatssteun moet legitimeren, waarom nationaliseren we de KLM dan niet? Dat is

Website realisatie: Noordoost.nl Heerenveen